ಕೈಕಟ್ಟಿಹಾಕುವ ಸಮಾಜವು ಶಿಕ್ಷಕನಿಂದ ಏನನ್ನೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಕೂಡದು

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಐಐಟಿ ಬಾಂಬೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯ ಕುರಿತು ಬಂದ ವರದಿಗಳು ಶಿಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ತಳಮಳ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿವೆ. ನಕಲು ಮಾಡಿದ ಆರೋಪ ಎದುರಿಸಿದ ಯುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಜೀವಹಾನಿ ಅತ್ಯಂತ ವಿಷಾದನೀಯ. ಆತನ ಕುಟುಂಬದ ನೋವನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಲೇ, ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಾವು ಎಷ್ಟು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೂ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.

ಕಠಿಣ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತೀರ್ಣರಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಸೇರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೂ ತಪ್ಪು, ಅವಮಾನ ಅಥವಾ ವೈಫಲ್ಯವನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿರುವುದು ಆತಂಕಕಾರಿ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಾಧನೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಹೇಳುವ ಜೊತೆಗೆ, ಒಂದು ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಬದುಕು ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭರವಸೆಯನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕು. ತಂದೆತಾಯಿಗಳು ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ತಪ್ಪನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಕನಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಿದೆಯೇ?

ಈ ಘಟನೆಯ ಬಳಿಕ ನಕಲನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ಶಿಕ್ಷಕನನ್ನೇ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯೂ ಆತಂಕ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಸಾವಿನ ಕುರಿತು ಸೂಕ್ತ ತನಿಖೆ ನಡೆಯಬೇಕು. ಅದೇ ವೇಳೆ, ತರಗತಿ ಅಥವಾ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನಿಯಮ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾದಾಗ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದು ಶಿಕ್ಷಕನ ಕರ್ತವ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಮರೆಯಬಾರದು.

ಶಿಕ್ಷಕನು ತನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ನಡೆಯುವ ತಪ್ಪನ್ನು ಕಂಡೂ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕೇ? ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಂಡರೆ ದೋಷಿ, ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಕರ್ತವ್ಯಲೋಪ ಮಾಡಿದವನು ಎಂಬ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಆತನನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು ನ್ಯಾಯವೇ? ಶಿಕ್ಷಕರು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಸಮಾಜ ಬಯಸಿದರೆ, ಆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಅವರಿಗೆ ನ್ಯಾಯಯುತ ಬೆಂಬಲವೂ ಬೇಕು.

ಗುರು ಎಂಬ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಉದ್ಯೋಗಿ ಎಂಬ ಸ್ಥಿತಿಗೆ

ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕನನ್ನು ಕೇವಲ ಪಠ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿಸುವ ಉದ್ಯೋಗಿಯಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಜ್ಞಾನ, ನಡತೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕನಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅನೇಕ ಶಿಕ್ಷಕರು ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗಾಗಿ ಪಾಠದ ಅವಧಿಯನ್ನು ಮೀರಿಯೂ ಸಮಯ ಮತ್ತು ಶ್ರಮ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಹಕ್ಕುಗಳು, ಸುರಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ಗೌರವದ ಕುರಿತು ನಮ್ಮ ಅರಿವು ಹೆಚ್ಚಿರುವುದು ಅಗತ್ಯವಾದ ಬದಲಾವಣೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ತಪ್ಪನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಎತ್ತಿ ಹೇಳುವ, ಸರಿಪಡಿಸಲು ನೆರವಾಗುವ ಶಿಕ್ಷಕನ ಅವಕಾಶ ಕುಗ್ಗಬಾರದು. ಶಿಸ್ತು ಎಂದರೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವುದಲ್ಲ; ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತು ಮುಂದೆ ಸಾಗಲು ದಾರಿ ತೋರಿಸುವುದು.

ಶಿಕ್ಷಣವು ಅಂಕ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗದ ಸುತ್ತ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾದಂತೆ, ಶಿಕ್ಷಕನ ಮೇಲಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೂ ವಿರೋಧಾಭಾಸದಿಂದ ಕೂಡಿವೆ. ಮಕ್ಕಳು ಉತ್ತಮ ಅಂಕ ಗಳಿಸಬೇಕು, ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನೂ ಕಲಿಯಬೇಕು ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಶಿಕ್ಷಕನು ಕಲಿಕೆಯಾಚೆಗೆ ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿದಾಗ ಅಥವಾ ತಪ್ಪನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದಾಗ ಆತನ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಲು ಅನೇಕರಿಗೆ ಹಿಂಜರಿಕೆ.

ಮಕ್ಕಳ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಎಲ್ಲರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ

ಮಕ್ಕಳ ಸಹನೆ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಕೆಲಸ ಮನೆಯಿಂದಲೇ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ಅವರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸದೆ, ತಪ್ಪಿನ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಕೊಡಬೇಕು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಿನ್ನಡೆಯನ್ನೂ ಜೀವನದ ಅಂತಿಮ ಸೋಲಿನಂತೆ ನೋಡುವ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊರತರಬೇಕು.

ಅದೇ ರೀತಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇದೆ. ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಅಕ್ರಮವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು, ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಯಾವ ನೆರವು ನೀಡಬೇಕು, ಶಿಕ್ಷಕನಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಬೆಂಬಲ ಸಿಗಬೇಕು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರಬೇಕು. ಶಿಕ್ಷಕ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಕಾಪಾಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬೇಕು.

ಶಿಕ್ಷಕರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ಭಯದಿಂದ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದರೆ, ಪಾಠ ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾಳಜಿ ತೋರಲು ಅವರು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಶಿಕ್ಷಕರ ಸ್ವಂತ ಉದ್ಯೋಗ ಭವಿಷ್ಯವೇ ಅಭದ್ರವಾಗಿದ್ದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ನಿರಾಳವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುವುದೂ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಉತ್ತಮ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ಬೆಳೆಸಬೇಕೆಂದರೆ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿಸಬಾರದು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಸುರಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ಗೌರವವನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಲೇ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಶಿಕ್ಷಕನು ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಮತ್ತು ಬೆಂಬಲ ನೀಡಬೇಕು.

ಶಿಕ್ಷಕನ ಕೈಕಟ್ಟಿಹಾಕುವ ಸಮಾಜವು, ನಂತರ ಮಕ್ಕಳ ಸರ್ವತೋಮುಖ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೊಣೆಯನ್ನು ಆತನೊಬ್ಬನ ಮೇಲೆಯೇ ಹೊರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

#ಪದಸಂಚಲನ #ಹೊಸದಿಗಂತ